Home / Blog / Waar was jij tijdens de maanlanding - het verhaal van twee bekende Limburgers
22 juli 2019

Waar was jij tijdens de maanlanding - het verhaal van twee bekende Limburgers

as17-134-20387.jpg

Waar was jij tijdens de maanlanding? Het verhaal van twee bekende Limburgers.

"Een kleine stap voor de mens, een grote sprong voor de mensheid."
Dit zijn de legendarische woorden die Neil Armstrong uitsprak toen hij vanuit de maanlander Apollo 11 op 21 juli 1969 de ladder afdaalde om als eerste mens voet op de maan te zetten.
We vroegen René Swartenbroekx, bekend auteur en scenarist en uit Genk en gouverneur van Limburg Herman Reynders wat zij zich nog herinneren van dit speciaal moment.

René Swartenbroekx:
Ik herinner me nog goed de tijd dat ik op het vijfde leerjaar zat aan de lagere school van As. Het gebeurde omstreeks 1945 toen As nog ‘Asch’ was. We kregen een opstel: ‘Een dag uit het leven van het jaar 2000!’

Dat was natuurlijk je reinste fiction en dus fantaseerden wij er op los. We schreven : ‘In het jaar 2000 kan je muzikanten op de radio niet alleen horen spelen, maar je kunt ze ook, zien. De auto’s zullen kunnen vliegen. Je kan de mensen zien waarmee je telefoneert. Je zult kunnen reizen met een raket. En vooral – dat stond zowat in elk opstel- je zult kunnen wandelen op de maan.

De maan fascineerde ons. Ze was er als je ’s avonds door het slaapkamerraam naar de hemel keek, in een sikkeltje en soms vol en rond; en dan zag je er een mannetje in. Zelfs als klein ventje wist ik dat mijn opstelletje een droom was die nooit waargemaakt zou worden…

Tot die nacht. Ik was nog niet zolang getrouwd; we waren net verhuisd van ons flatje in Zwartberg naar ons huis in Waterschei. En die nacht zou het gebeuren. We waren in de ban van twee feiten. Eddy Merckx was superieur in de Ronde van Frankrijk en er was een ruimteraket afgeschoten. De Eagle was losgekoppeld en we kenden de namen van de astronauten even vlot als de drie Goddelijke Personen. Maar die nacht zou iemand dus voet op de maan zetten. Dat kon toch niet waar zijn. Wat zou er kunnen mis gaan…? En zouden ze heelhuids terug op de aarde geraken?
Met toegeknepen billen zaten we die nacht onder een dekentje op de canapé. We voelden aan dat dit een historisch moment was dat we een geen geval mochten missen. Vanaf vannacht zou de wereld er anders uitzien. We wilden er bij zijn, kunnen getuigen.
En uiteindelijk gebeurde het : Armstrong daalde het laddertje af en sprak zijn beroemde woorden: ‘Een kleine stap voor mij, een grote sprong voor de mensheid…’ Ik voelde mij klein en nederig. Het was 1969. De geschiedenis had mijn opstelletje van 1945 ingehaald en voorbijgestoken… Alleen de auto’s vliegen nog niet. Maar ze zullen weldra rijden zonder chauffeur.

’s Anderdaags had ik het er over bij mijn winkelier. Die grijnsde en zei : ‘Man, gij laat u ook van alles wijsmaken…’

Herman Reynders:
'We were youn and restless' zingt Bryan Adams in zijn megahit 'Summr of 69', één van mijn favoriete nummers.
In 1969 was ik dan wel nog heel jong, 11 jaar, maar zeker niet rusteloos, integendeel. In de zomer, tussen de lagere en middelbare school in, ging ik braafjes met mijn ouders op vakantie in Spanje. Een mooie zomer dat wel, met verschillende sport-, lees- en basketbalkampen en een lange vakantie in Salou.

Ik herinner me dat ik in Spanje vooral bezig was met de Ronde van Frankrijk. Je kon er toen met wat vertraging Het Laatste Nieuws kopen. Wanneer iedereen de krant gelezen had, kon ik 's avonds de verlagen, uitslagen en foto's van de Tour uitknippen. Ik maakte van al die krantenknipsels een plakboek dat ik jarenlang heb bijgehouden. In de loop der jaren is het helaas wegens ontelbare andere interesses, verloren geraakt waardoor ik nu met enige weemoed terugdenk aan al die verdwenen tastbare jeugdsentimenten. Een grote interesse voor de wielersport heb ik er wel aan overgehouden.

Want het was niet zomaar een Tour, die van 1969, het was dé Tour van Eddy Merckx. Na 30 jaar won er nog eens een Belg en wat voor één. Voor een familie die geboeid was door de koers een onvergetelijk moment.

De maanlanding? O ja, die was er ook. Maar in alle eerlijkheid, ik was daar eigenlijk niet echt mee bezig. Als kind van de sixties leek het mij in juli '69 niet zo uitzonderlijk dat de Amerikanen op de maan rondwandelen. Ik had een onbeperkt vertrouwen in de vooruitgang, in de wetenschap en in de Amerikanen. Ik ging er van uit dat op termijn technologie alle problemen zou oplossen en dat letterlijk alles mogelijk zou zijn: landen op de maan en op andere planeten, ruimtereizen voor iedereen, draagbare telefoons, noem maar op.
Vele zaken waar we in die tijd met onze vriendengroep over fantaseerden zijn ook werkelijkheid geworden, zij het toch wel minder snel en veel later dan we toen dachten.

Het was pas enkele maanden later, in september '69, tijdens de eerste lessen in het Atheneum van Hasselt, dat het duidelijk werd dat die eerste maanlanding toch een zeer uitzonderlijke prestatie was geweest. Mijn leraars hadden er alleszins veel aandacht voor. De uitspraak van Neil Armstrong "one small step for man, one giant leap for mankind..." zit sindsdien en voor altijd in mijn geheugen.


 

 

Afbeeldingen