Home / Blog / Waarom mislukken maanlandingen?
25 september 2019

Waarom mislukken maanlandingen?

maanlanding-1.jpg

Waarom mislukken maanlandingen?

50 jaar geleden realiseerde de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA als eerste een maanlanding.  Ondertussen zijn we 50 jaar verder en moeten we constateren dat een dergelijke missie niet evident is.
In april van dit jaar crashte de Israëlische maanlander Beresheet en begin september verloor de thuisbasis alle contact met Maanlander Vikram. Het zijn ogenschijnlijk vergelijkbare missies. Er zit 50 jaar tussen. Je zou toch denken dat de technologie vooruitgang heeft geboekt en toch mislukt het.
Hoe komt dit?

Onbemande vluchten
Wie recentelijk de beelden van de Apollo 11 missie gezien heeft weet dat het vijftig jaar geleden ook niet allemaal van een leien dakje liep.  Maar deze Apollo-maanlanding was bemand. En dit is een onmiskenbaar voordeel bij onverwachte problemen.  Denk maar aan het feit dat Neil Armstrong niet op de oorspronkelijk geplande locatie is geland. Hij negeerde de signalen van  brandstoftekort, vloog eerst boven een donkere krater, daarna over een gebied met veel rotsblokken en besliste dan iets verder dan voorzien te landen. Hij had blijkbaar de juiste beslissing genomen.

De robots, zoals aanwezig op de Israëlische en Indische missie, kunnen dit soort dynamische beslissingen niet nemen en zijn ook niet in staat om onbekende beelden te interpreteren, die dan ook nog eens gemaakt worden in omstandigheden met weinig licht, donkere kraters, etc.

Menselijke interactie en  interpretatie
Bij ruimtevaarttechniek kan een kleine fout al fataal zijn: Een bug in de software of het negeren van foutmeldingen. Ook het personeel van de thuisbasis moet perfect georganiseerd zijn en optimaal communiceren.  Elk personeelslid is er een klein maar cruciaal radertje in het complexe netwerk. Managers mogen dan ook geen enkele opmerking van hun team negeren.

Koken kost geld
Sinds Apollo is het ontwikkelen van nieuwe ruimtevaarttechnologie steeds trager en steeds duurder geworden. Maar de eisen en verwachtingen worden steeds hoger. Willen we opnieuw een bemande vlucht naar de Maan sturen zal er een riant budget bijeen gebracht dienen te worden.  En dat zit er in het huidige politieke klimaat nog  niet in. In de Apollo-jaren was overheidsorganisatie NASA de enige  speler in de ruimtevaart.  Inmiddels hebben ook de Russen, de Israëliërs en de Indiërs de arena betreden en wordt er in Europa aan de Ariane 6 gewerkt.  Opmerkelijk is zeker dat sinds de eeuwwisseling commerciële organisaties de  deels herbruikbare raketten als Falcon 9 en SpaceX op de markt brachten, die  betrouwbaar zijn maar  vooral veel goedkoper. Inmiddels is de ruimtevaart dan ook een commerciële miljardenindustrie.

Van risico naar kansen
Elke lancering is een complex gegeven en houdt een bepaalde mate van  risico in. Dat zal altijd zo zijn. Maar door het nemen van risico’s worden ook kansen gecreëerd. Want de nieuwe ruimtevaartorganisaties, die nog in de kinderschoenen staat, proberen wel te innoveren.  De Indiase ISRO probeert de maan op een energiezuinige manier te bereiken en ze bouwen al hun eigen communicatiesatellieten. Ze slaagden er enkele jaren geleden zelfs in om een satelliet in een baan rondom Mars te krijgen.  Toch ook niet mis.

De Beresheet was een project van de ruimteorganisatie SpaceIL, die eigenlijk  los staat van het Israëlische ruimtevaartprogramma en een private maanmissie was: De eerste private maanmissie ooit!  SpaceIL  was  oorspronkelijk opgericht met als doel deel te nemen aan de Lunar X Prize, een competitie van Google waarin teams van over de hele wereld streden om als eerste privépartij een succesvolle maanlanding uit te voeren.

Dus ondanks beide “mislukkingen” kunnen beide ruimtevaartorganisaties toch een aantal successen op hun palmares zetten.  En dat geeft hoop voor de toekomst op een nieuwe maanlanding.

Afbeeldingen